Hoe kijk jij naar ouder worden?

Hoe kijk jij naar ouder worden?

Hoe kijk jij naar ouder worden?

#ageingequal
Ageing equal

1 oktober is de Internationale dag van de Ouderen. Naar aanleiding daarvan slaan de Vlaamse Ouderenraad en AGE Platform Europe de handen in elkaar voor #ageingequal. We streven samen naar gelijkwaardigheid, ongeacht leeftijd.

Deze week delen we getuigenissen van ouderen over hun kijk op ouder worden, diverse generaties en gelijkheid. De getuigenissen van Liliane, Hervé en Ward kan je hieronder alvast ontdekken.

Deel je verhaal

En jij, hoe kijk jij naar ouder worden? Laat het ons weten in het formuliertje hieronder, dan werken we samen aan een realistisch beeld van ouderen!

Ageing equal

ageing equal

Hoe ervaar jij de manier waarop gekeken wordt naar ouderen in onze samenleving? Had je al eens het gevoel niet meer mee te tellen omwille van je leeftijd? Hoe wil je als oudere gezien, erkend, betrokken, .. worden? En heb je het moeilijk met ouder worden, of kijk je er net naar uit?

Laat het ons en de bezoekers van onze website weten via onderstaand formulier.

PLAATS EEN REACTIE

Herwig de Coninck 4 oktober 2019 | 16:44

ik voel me goed, en ik engageer me graag in het vrijwilligerswerk. In een zwart gat vallen hoort er zeker niet bij. je geniet van je kinderen, en onze drie kinderen doen het goed, elk op zijn of haar manier. En ik geniet enorm van de 2 kleinkinderen: ravotten en tijd maken ervoor. Ik ben ook gegroeid in het leren 'wachten' ... waar ik vroeger veel ongeduriger was.

Roland Rotsaert 4 oktober 2019 | 17:05

Ik ben een nog jonge oudere (>70) en ondervind zelf geen problemen, maar zie zaken waar 90ers mee geconfronteerd worden die ik erg vind voor hen en mij ongerust maken, want iets vergelijkbaars zou mij over twintig jaar ook kunnen overkomen. Ik vermeld er twee:

Delauw Marie-Paule 4 oktober 2019 | 18:42

Daarvan ben ik getuige geweest toen ik als psychologe met ouderen werkte in Huize De Sterrewijzer.

Rosanne Germonprez 5 oktober 2019 | 14:02

Geachte Mevrouw, Mijnheer,
Met belangstelling volg ik uw pogingen om van een WZC niet alleen een zorgcentrum, maar ook een gelukscentrum te maken. Het is niet makkelijk gezien het beperkte budget en aantal zorgverleners, maar het is noodzakelijk om er geen sterfhuis van te maken.

Gilberte 7 oktober 2019 | 11:03

Ondertussen ben ik 63 en een maand geleden ben ik terug aan het werk gegaan. Al bijna vijf jaar deed ik allerlei vrijwilligerswerk in de ouderensector en ik had het altijd druk. Toch miste ik structuur: dus opnieuw aan 't werk. Nu voel ik dat het niet is wat ik wil. Eigenlijk loop ik zelf weg van oud worden.

Eric vandezande 7 oktober 2019 | 17:22

Het ouder worden: beschouw ik als een fase in het leven. Wanneer de gezondheid je niet in de steek laat, valt het nog mee. Ik ben blind en mijn gehoor doet het ook niet meer zo goed, wat zéker de communicatie en oriëntatie in de ruimte niet bevordert. Door het feit dat je minder actief bent en door sterfte, vallen veel vrienden weg en er is minder gelegenheid om nieuwe vrienden te maken.

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.