Enkele feiten op een rijtje
Dit zijn slechts enkele van de genomen maatregelen. |
Wij vinden dat de federale regering op een aantal terreinen de bal misslaat.
Zorg wordt niet erkend als (economisch) waardevol
Wie zorg draagt voor kinderen, ouders, partner, familie of buren, houdt de samenleving mee recht. Toch wordt die zorg in dit pensioenbeleid niet erkend als economische of maatschappelijke meerwaarde. Mensen die jarenlang informele zorg opnemen, worden niet beloond maar bestraft.
Deeltijds werk wordt voorgesteld als een vrije keuze
Veel jobs bestaan vandaag enkel deeltijds of via interimcontracten, zoals in de poetshulp, zorg, retail of logistiek. Vrouwen kiezen dus niet altijd voor deeltijds werk: het is vaak de enige optie.
Daarnaast zijn er gezinnen waar extra zorg nodig is – bijvoorbeeld bij een kind met een beperking. Ook in zulke situaties is deeltijds werken geen keuze, maar is er thuis de noodzaak om een groter engagement in zorg op te nemen. Meer nog: het gebeurt dat vrouwen daardoor hun persoonlijke ontplooiing opzijschuiven.
Cruciale randvoorwaarden ontbreken
Wie voltijds wil werken, moet kunnen rekenen op voldoende ondersteuning. Vandaag is er een tekort aan randvoorwaarden, zoals meer kinderopvang, thuiszorg, residentiële ouderenzorg en opvang voor personen met een handicap.
Zonder die randvoorwaarden ontstaat een dubbele belasting: mensen die nu al zorg opnemen, moeten dat blijven doen bovenop een voltijdse job. Dat leidt tot fysieke en mentale overbelasting, met een hogere maatschappelijke kost als gevolg.
De pensioen- en armoedekloof wordt groter
De pensioenkloof tussen mannen en vrouwen is historisch groot. En ook de huidige pensioenregels werken die niet weg. Integendeel. Ze zullen ervoor zorgen dat mensen die allerlei vormen van informele zorg opnemen, vooral vrouwen, opnieuw systematisch benadeeld worden. Bovendien ligt het gemiddelde vrouwenpensioen nu al onder de armoedegrens van 1.500 euro.
Elke hervorming die het armoederisico van vrouwen nog meer verhoogt, is maatschappelijk onverdedigbaar.
Voor ons is dit politiek schuldig verzuim
De overheid weet al decennia dat de demografie verandert en dat er veel meer ouderen zullen zijn die recht hebben op een pensioen. De vergrijzing is geen tsunami die onverwacht kwam, maar een voorspelbare evolutie waarnaar men had kunnen handelen. Maar men heeft ze voor zich uit geschoven.
De mensen waarover het hier gaat, werden minstens zestig jaar geleden geboren. Volgens de Vlaamse Ouderenraad is het politiek schuldig verzuim om daar niet op te anticiperen en nu deze mensen te straffen. Vrouwen kunnen hun levensloop niet herschrijven. Ze hebben geen back to the future-knop en kunnen de klok niet terugdraaien.
